ทำร้ายตัวเอง

หลังจากโบกมือลาชายผู้หนึ่ง ซึ่งเบื่องหน้าทำเป็นไม่สนใจดูเหมือนมองไม่เห็นเค้า แต่ใครจะรู้ว่าลึกลงไปในสองดวงตาที่พร้อมจะพร่ามัวทุกเมื่อเพราะหยาดน้ำตาจะมีแต่เค้าคนนั้นอยู่มากมายเต็มเป็นหมด มันชัดมาก ชัดทุกอย่างทุกรายละเอียด รอยยิ้มอ่อนๆที่มุมปากนั่น รอยเศร้าลึกๆบนดวงตาและสีหน้าที่อ่อนล้าเพราะตรากตรำ ฉันใช้บริการของการบินไทยเดินทาง17ชั่วโมง การเดินทางครั้งนี้ดูไม่ยาวนานนักถ้าเทียบกับครั้งที่มาเพราะไม่ต้องเปลียนเครื่อง แถมมีเพื่อนคุยเพื่อนกินตลอดระยะเวลาของการเดินทางนั้น แต่นึกถึงความรู้สึกที่ต้องจากกับคนที่ไม่อยากจาก ไม่อยากพรากกับคนที่รัก การเดินทางครั้งนี้มันช่างยาวนานเหลือเกิน นานจนให้อดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นการเดินทางครั้งที่โหดร้ายและทรมานที่สุดที่เคยมีมา พาถึงผืนแผ่นดินไทยทันทีที่อยากทำคือโทรหาทางบ้าน ก็ดีอกดีใจกันไปพักนึง คืนนั้นฝนตกหนักทั้งคืน เดินทางกลับบ้านค่อนข้างทุรักทุเร พอถึงบ้านใจก็อยากพูดอยากคุยกับเค้าคนนั้นว่ามาถึงแล้วน่ะ ปลอดภัยล่ะ สิ่งที่ทำได้คือเปิดเน็ตรอติดต่อเค้า แต่สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นสิ่งที่บาดลึกลงไปในจิตใจ มันเป็นสิ่งที่ทำให้แผลที่เจ็บอยู่ กลายเป็นแผลลึกชะกัน สิ่งนั้นทำให้ฉันบาดเจ็บสาหัส มันตายไปแล้ว ใจฉันน่ะ ไม่นานฉันก็เกิดใหม่ด้วยร่างที่ไร้วิญญาณ ฉันทำร้ายตัวเองอยู่รึเปล่าน่ะ สิ่งที่ฉันทำอยู่นี้เรียกว่าทำให้ตัวฉันพบความสุขอยู่รึเปล่าน่ะ ฉันทำอะไรบ้างเหรอในสองอาทิตย์ที่ผ่านมาในผืนดินไทย ...อืม เยอะอยู่น่ะ